Blijven ademen

Elke dag word ik geconfronteerd met de gevolgen van kanker. Voor iedereen die denkt maar het is toch weg dan is nu alles weer normaal: nee helaas. Misschien is het een nieuw normaal. Een waarin ik me bewust ben van mijn sterfelijkheid. Waarin ik weet dat niets in het leven vanzelfsprekend is. Maar ook waarin ik elke dag de gevolgen merk van de operatie en bestraling. Gevoeligheid bij mijn hals, een schildklier die niet goed werkt, niet alle bewegingen kunnen maken met mijn hoofd vanwege een fysieke beperking door de operatie. Een paar weken geleden viel het me op dat ik regelmatig het gevoel heb dat mijn medicatie blijft hangen in mijn slokdarm. Vanaf het moment dat ik dat opmerkte ben ik op gaan letten en ook terugdenken of ik vaker last heb. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Al enige tijd heb ik in toenemende mate problemen met het doorslikken van voedsel. Met name harder of droger eten. Maar ik merk ook steeds vaker dat er iets in mijn slokdarm lijkt te zitten, in de weg zit. Een van...

Het is nu 6 weken na de operatie. De afgelopen weken hebben vooral in het teken gestaan van herstellen. Ik heb een aantal keer telefonisch contact gehad met de longarts. In een van die gesprekken heeft hij laten weten dat de patholoog heeft vastgesteld dat de tumor in zijn geheel is weggehaald. De marges schoon weefsel zijn wel minimaal, max 2 mm, en daarom willen ze uit voorzorg toch gaan bestralen. Voor het bestralingstraject kan starten moet eerst gekeken worden of de naad in mijn luchtpijp netjes geheeld is. Maandag 11 mei Vandaag gaat de longarts door middel van een bronchoscopie in mijn luchtpijp kijken. Omdat het de vorige keer niet fijn was voor mij zal ik deze keer een roesje krijgen. Het enige wat ze niet kunnen doen als ik in slaap ben is het geven van de verdoving, weer die "fijne" met bananensmaak. Als ik weer bijkom hoor ik dat alles goed is gegaan en dat de naad er netjes uitziet. Groen licht dus voor het bestralingstraject.

Drie dagen na het slechte nieuws kan ik gelukkig al terecht in het LUMC. Ik heb eerst een gesprek met de longarts en aansluitend wil hij, door middel van een bronchoscopie, een kijkje nemen in mijn luchtpijp. Tijdens het gesprek vertelt de longarts dat het gezwel weggehaald moet worden ongeacht of het goed- of kwaadaardig is. Ze kunnen dat doen door een deel van mijn luchtpijp weg te halen. Zoals hij het vertelt klinkt dat echt als "dat doen we even" en het dringt het ook niet tot me door dat dit wellicht niet een simpele operatie is. Na het gesprek lopen we gezamenlijk naar de ruimte waar hij de bronchoscopie zal uitvoeren. De ingreep zal worden gedaan onder plaatselijke verdoving. Ze beginnen met het verdoven van mijn keel, wie heeft het onzinnige idee gehad de verdoving nog smeriger te maken met bananensmaak?, elke keer verdoven ze een stukje dieper. Het inbrengen van de bronchoscoop is geen pretje, vooral het stuk langs mijn stembanden is erg naar. Als ik wil kan ik op he...